Hikaye

Gölge Oyunu


Seneler geçecek yavaş yavaş, kimbilir belki de geçmeyecek. Kimbilir belki de yaşadığın her gün bir sene gibi gelecek sana belki de seneler sora baktığında yaşadığın yıllar bir gün gibi gelecek sana...

Bir ruya göreceksin bir gece en savunmasız bebekler gibi uyurken...

Seni ne çok sevdim ben. Ne çok gözyaşı döktüm senin için. Geceleri sen yatağında meleklerin kanatlarıyla uçarken ben penceremin önünde senin rüyana girmek için dua ederdim. Bir bakışına, bir dudak kıvrımında titreşen gülüşüne ulaşmak için dünyanın bütün çiçeklerini önüne sererdim.

Yine bir gece ve yine baş başayım kendimle, işte yine seni bulup kaybettiğim

yerdeyim.

Yıllar önce tanıdığım bir erkeğin kıvrımlarında, aradan geçen zamanı yadırgamaksızın yeniden gezinmenin keyfi hakim bugün bedenimde. Dinginliğim bundan olsa gerek. Aldığım tadın ne olduğuna karar veremiyorum. Hem tatlı hem değil, hem keyifli hem mahcup.

Bora ve Gökçe, ikisinin de sevgilisi yoktu ve hepimizin bildiği gibi sevgilisizlik bazen bir sosyal statü eksikliğidir ve bazen cinsel hazzı gidermek için paravan amacın yokluğudur ya da hatta sevmese bile sever gibi hissetmek isteyebilir insanlar. Bazen bunların hiç biridir ve bazen de hepsinden birazıdır. Bunu yapmayacak olan insan azdır ve yadırgamamak ve daha da önemlisi yagılamamak gerekir. Afferim hepimize.

Çocukluktan beri tanıdığım bir kız vardı. Abisi benim en iyi arkadaşımdır. Zamanla kıza ilgi duymaya başladım ama kız ailesiyle beraber İstanbul’da oturuyor, ben de Tokattayım. Yazları memlekete geliyor, sadece yazın görebiliyordum, ama ilgi duyduğumu kimseye söyleyemiyorum,

” öğreneceksin beni sevmeyi…” Duymak ta istemiyordum bunu, onu sevmek te… benim hayalim bu değildi ki, zorla kim kimi sevebilridi .. Ama inatla aynı cümle. ”öğreneceksin beni sevmeyi..” O kadar çok duydum ki bunu, artık alışılmış hâline gelmişti bende ama ısrarla sevmiyordum, sevemiyordum. Beklediğim,

hayatım boyunca gerçekten birinden hoslanmıstım onunda beni sevdiğini düşünüyordum ama bir gün öğrendim ki o baska biriyle nişanlanmış ve birgün aynı cadde üzerinde çalısmaya basladık ben artık onu her gördüğüm an tükenmekteydim..onun kuzeni ise benim kanka olur birgün bana müjde dedi o senden çok hoşlanıomus ve seninle arkadas

Kapatmak zorundayım, kusura bakma, dedi. Gözlerindeki acıma dolu ifadeyle eğildi üzerime: gelmeyecek işte, sen de biliyorsun. Zaten kırmızı şarabımız da kalmadı. Yalan söylüyordu besbelli; yıkık bir meyhanede bulunamayacak en son şeydi kırmızı şarap. Bağıracak gücüm de kalmamıştı saatlerdir:

Yalnızlığımı yazmak istedim bugün.Dışarda güneş tüm ihtişamıyla aydınlık,serçeler cıvıl, cıvıl bir ağaç dalında orkestra eşliğinde repeartuvarındaki tüm şarkıları tüketmeye çalışıyorlar.Ben tüm bu olanlara seyirci kalıyorum,yürüyemiyorum onlara doğru,adımlarım beni kaldırmayacak kadar yorgun sanırım.Ben yalnızlığa alışmış,karanlıkları yaren tutmuşum,uçurumlardan korkmuyorum artık,öylesine yüz, göz oldumki kendimden bir parça görmeye başladım bu korkunç dediğimiz uçurumları.