Hikaye

Yine bir gece ve yine baş başayım kendimle, işte yine seni bulup kaybettiğim

yerdeyim.





İnsanın bir şeylere karar vermesi ne kadar zor; ya seni içime gömmeli ya da

artık içimden söküp atmalıyım. Ama her ne olursa olsun susmalıyım. Hangisi daha

zor, hangisi daha acı? Gerçekten gitmeli miydin, yoksa kalıp yanımda savaşmalı

mı?… Bir yol arıyorum kendime, bulduğum tüm yollarsa sana çıkıyor…




Kapanmalı artık gözlerim. Sonsuz bir karanlıkta tek başıma yürümeye devam

etmeliyim… Yürümeliyim ardıma bile bakmadan, yürümeliyim parçalayarak

değerleri ve sevgileri, yok ederek yaşadığım tüm zamanları…




Nasılda acımasız zaman. Nasıl da yüceltmiştim seni gözümde. Tutup kendi

ellerimle koymuştum en yükseğe, sonra keyifle izlemiştim yüceliğini. Ama yine

ben bitirmeliyim. Tutup kollarından indirmeliyim olduğun yerden. Ya da seni

ölene kadar yaşatmalıyım içimde….. Ne kadar zor bir karar..




Bir yanım: “Bir daha kimse, hiç kimse onun kadar çok sevilmeyecek”, derken, bir

yanım sakin, sessiz…




Zaman geçiyor, acım dinmiyor. Kapanmıyor yaralarım.. Tükenirken ben, aklımda bir

tek sen… Görüyor musun, yine konuşuyorum ama sessizce. Susmayı öğreniyor

yüreğim..




Ama ben kararımı verdim…




Seninle olduğum zamanları düşünmek bile bana mutlulukların en büyüğünü

yaşatıyor..

Seni Seviyorum ve Ölene Kadar Seveceğim…